Insan saatlerce bakabilir gökyüzüne

Denize saatlerce bakabilir, bir kusa, bir çocuga

Yasamak yeryüzünde, onunla karismaktir

Kopmaz kökler salmaktir oraya  

Kucakladin mi simsiki kucaklayacaksin arkadasini

Kavgaya tüm kaslarinla, gövdenle, tutkunla gireceksin

Ve uzandin mi bir kez simsicak kumlara

Bir kum tanesi gibi, bir yaprak gibi, bir tas gibi dinleneceksin

Insan bütün güzel müzikleri dinlemeli alabildigine

Hem de tüm benligi seslerle, ezgilerle dolarcasina

Insan baliklama dalmali içine hayatin

Bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasina

Uzak ülkeler çekmeli seni, tanimadigin insanlar

Bütün kitaplari okumak, bütün hayatlari tanimak arzusuyla yanmalisin

Degismemelisin hiç bir seyle bir bardak su içmenin mutlulugunu

Fakat ne kadar sevinç varsa yasamak özlemiyle dolmalisin

Ve kederi de yasamalisin, namusluca, bütün benliginle

Çünkü acilar da, sevincler gibi olgunlastirir insani

Kanin karismali hayatin büyük dolasimina

Dolasmali damarlarinda hayatin sonsuz taze kani

  Yasadiklarimdan ögrendigim bir sey var:

Yasadin mi büyük yasayacaksin, irmaklara, göge, bütün evrene

karisircasina

Çünkü ömür dedigimiz sey, hayata sunulmus bir armagandir

Ve hayat, sunulmus bir armagandir insana

ATAOL BEHRAMOGLU